Jeden ze znajomych w naszej Południowej Arkadii jest zapalonym wędkarzem i zaproponował, że zabierze moich chłopców (bratanka i syna) na ryby nad rzekę Tech (nieopodal miasteczka Le Boulou).
Chłopcy trochę żartowali, że lepiej się w ogóle nie kłaść, niż tak wcześnie wstawać, ale jakoś dotarło do nich, że na ryby trzeba wcześnie wstać wyśpiwszy się jednak trochę :)
No cóż, nastolatki maja to do siebie, że do skowronków raczej nie należą :)
Rano punkt szósta obudziłam ich więc i już po parunastu minutach małżonek wyruszył z nimi ku domowi naszego Wędkarskiego Instruktora.
Po jakiejś godzinie wrócił sam (naturalnie małżonek, a nie Instruktor) , przygotowaliśmy piknik na śniadanie i ruszyliśmy do nich nad rzekę.
 |
| Poranki bywają różne, czasem góry lubią okryć się białą mgiełką :) Tu widok na wpadające do Morza Śródziemnego pasmo pirenejskie Albères |
 |
| Co minutę inny widok : tu Albères z prawej i słońce wschodzące nad morzem |
 |
| Złote promienie słońca odbijają się w Morzu Śródziemnym ... |
 |
| Lubię patrzeć na góry i ich różne odcienie szarości ... |
 |
| Droga do naszych wędkarzy nie należy do najłatwiejszych. Zwykły samochód tam nie dojedzie. Potrzebna terenówka (albo własne nogi) |
 |
| Gdy do nich dotarliśmy, okazało się ze maja już sporo drobnych rybek na tzw. friture |
 |
| Początek połowu |
 |
| Nauka Cierpliwości (przez duże C) |
 |
| Przynęta. Żywa :) Na początku chłopcy brzydzili się TEGO dotknąć i Instruktor Wędkarski musiał im szykować każdy "kęs" przynęty. Z czasem jednak jeden, a nieco później i drugi, przemogli się i nawet żartowali jaki kolor przynęty jest bardziej skuteczny |
Aż nagle zorientowaliśmy się , że kilka godzin minęło jak z bicza strzelił.
Między "śniadaniem na trawie" , łowieniem ryb , ich zdejmowaniem z haczyka (tu do końca młodzież odmówiła współpracy i już nawet ja sobie przypomniałam jak się to robi), i zakładaniem nowej przynęty, czas minął niepostrzeżenie i słońce świeciło coraz silniej. Pora więc była zakończyć ten pierwszy wypad na ryby naszych chłopców.
 |
| A oto połów naszych młodych wędkarzy. Niestety jeśli chodzi o patroszenie ryb, to odmówili kategorycznie jakiejkolwiek współpracy, ryzykując nawet niedopuszczenie do degustacji gotowego produktu. Nie miałam na kogo zrzucić, tego "miłego" obowiązku, bo małżonek solidaryzował sie z młodymi. Przyszło mi więc wypatroszyć całość własnymi rękoma (no, w rękawiczkach oczywiście), czym zyskałam sobie ich szczery podziw (mam nadzieję) ... Ja tego patroszenia też nie lubię, ale trudno, jakos wytrzymałam te próbę siły charakteru:) Ta największa rybka to dziki karp rzeczny złowiony przez mojego syna, z czego był bardzo dumny:) |
 |
| Smażenie "friture" w głębokim oleju poszło już błyskawicznie... |
 |
| Błyskawicznie poszło też jedzenie usmażonych rybek z aïoli, w czym żaden z panów współpracy już nie odmawiał :) |
 |
| Umówiliśmy się, że w przyszłym tygodniu chłopcy wybiorą się ponownie na naukę wędkowania z naszym Instruktorem Wędkarskim. Tym razem będą próbowali złapać parę większych karpi rzecznych (dzikich, a nie hodowlanych). |
--------------------
Niech żyje slow life :))), czyli żyjmy wolniej kiedy tylko się da.
